Welkom op mijn weblogDe masteruitreiking van Matthijs hebben we vanavond feestelijk gevierd. Het is laat geworden, te laat om nu nog een log te schrijven. Later meer hierover.
De speciale decemberzegels zijn er weer. Deze keer ging de eer naar Blond om voor een ontwerp te zorgen. Kleurrijk en vrolijk is het geworden, zoals bij Blond hoort. De dames gingen uit van het thema aandacht voor elkaar. Ze kwamen uit op cadeautjes in verschillende kleuren en vormen. Die passen mooi op een postzegel en het leuke is dat je er ook een raam in kunt zien. Je kijkt door een venster verschillende huiskamers binnen waar het feest gevierd wordt.
Koop je drie velletjes decemberzegels tegelijk, dan krijg je de Blond thuisagenda cadeau. Bij deze agenda voert eveneens de vrolijkheid de boventoon. Behalve de verfkwast namen de Blond-dames deze keer ook naald en draad ter hand. Verschillende maanden en weken zijn geborduurd in kruissteek of stiksteek.
Tussen de regenbuien door probeerden wij het afgelopen weekend Leeuwarden te verkennen. Langs de grachtjes, waar het mooi wandelen is, vind je hoofdzakelijk de bekende winkelketens waar wij geen voet over de drempel zette. Een uitzondering was de goed gesorteerde boekhandel Van der Velde en De Slegte waar ik het schitterende boek Tord Boontje zag liggen voor een prikkie van wat ik heb betaald. Voor 25 euro ben je eigenaar van het boek. Het overwegen waard om dit fraai vormgegeven boek nu aan te schaffen.
Zaterdagmidddag was de intocht van Sinterklaas en ter gelegenheid hiervan was er speculaasijs te koop bij Puur, IJs en Chocolade. Het smaakte verrassend lekker! En voor een heerlijke pizza moet je bij Sardegna zijn!
Aan het einde van zaterdagmiddag kwamen we terecht bij Binnenwerk, een woonwinkel gevestigd in de voormalige meisjes HBS. Aan een design kapstok hingen talloze zakjes met daarin een markante deurstopper, Foot in the door. Net iets voor mijn keukendeur. Al een jaar ben ik op zoek naar een deurstopper en daarvoor moest ik dan helemaal naar Leeuwarden gaan. Ik koos voor de zwarte Foot in the door.
Het lukte om op de valreep de museumwinkel van Keramiekmuseum Princessehof binnen te wippen. Mooie voorwerpen die ik nauwelijks vast durfde te pakken. Voor je het weet ligt een fraai aardewerk vaasje in duizenden stukjes op de grond. Heel even, maar dan ook heel eventjes hield ik een Panier percé vast. Gelukkig liet ik van schrik het schaaltje niet vallen toen ik de prijs van € 136 zag, exclusief borduurgaren. Daar betaal je nog eens € 28 euro voor. De Panier percé met borduurgaren is ook via deze website te bestellen.
Koot-Art bevindt zich in de Kleine Hoogstraat te Leeuwarden. De Kleine Hoogstraat is één van de oudste straatjes van de stad. Koot-Art is maar enkele meters verwijderd van het hoogste punt van de voormalige terp Nijehove.
Sinds voorjaar 2009 runt Nelleke Koot haar zaak in de Kleine Hoogstraat. Een mooie locatie waar zij wordt omringd door meerdere galeries. Behalve dat er exposities zijn bij Koot-Art, kun je er ook fair trade producten kopen. Leuke cadeautjes voor een leuk prijsje, zoals kaarten met borduurwerk uit Madagaskar. Het borduurwerk is met de hand gedaan en deze versieringen gebruiken de vrouwen uit Madagaskar voor hun rokken en blouses. Nelleke Koot heeft zes jaar in Afrika gewoond en weet precies waar zij mooie producten kan kopen waarvan zij ook zeker weet dat de maker(ster) goed betaald wordt voor zijn/haar werk.
Wil je een indruk van Koot-Art krijgen, kijk dan naar dit filmpje.
Maandag, dinsdag, woensdag, of wat voor dag het ook is, het maakt niet uit, iedere dag van de week is het wasdag voor mij. Maar vandaag was het een 'ouderwetse' wasdag waarop de wasmachine op volle toeren draaide. Het weekend bracht volop linnengoed mee naar huis en de kleding van de thuisgebleven kids puilde uit de wasmand. Gelukkig hoefde ik gisteravond laat niet de ketel op te stoken om vervolgens vandaag de was met de hand uit te spoelen, door de wringer te halen en daarna met de wasknijpers op te hangen aan de waslijn. Mijn wasmachine deed het werk.
De Friese Vrouwen van Nu bestaan 90 jaar en het bestuur vond dit een mooi moment om de geschiedenis vast te leggen. Een fotoverzamelproject was het vervolg. Samen met Tresoar zijn de Vrouwen van Nu erin geslaagd ruim 800 foto’s te verzamelen van het huishouden en interieur van de afgelopen 90 jaar in Friesland. Honderden foto's zijn gedigitaliseerd, waarvan een 90 tal te zien zijn op de expositie Vrouwen van nu hebben het maar gemakkelijk!?
De tentoonstelling is tijdens openingsuren van Tresoar te bezichtigen tot en met 31 januari 2010. Ruim 600 foto's zijn hier digitaal te bekijken. Neem even de tijd om door de geschiedenis te wandelen. Herkenbare momenten komen voorbij, zoals deze:
Het boegbeeld van Leeuwarden is de scheve toren de Oldehove. Je weet wel, de toren waar precies een jaar geleden de Oldehove Quilt werd onthuld. Een quilt van 27 x 11 m, waarvan de stoffen ontworpen waren door Kaffe Fassett.
Na een lange rit vanuit het noorden zijn wij net thuisgekomen. Vanuit Tresoar had ik het afgelopen weekend uitzicht op de markante scheve toren. De Oldehove is zelfs schever dan de foto doet vermoeden.
Terwijl Thijmen zijn gedachten op het schaakbord moest houden, verkenden Peter en ik Leeuwarden. Als eerste maakten we een wandeling naar het standbeeldje van Mata Hari (1876-1917) (geboren als Margaretha Geertruida Zelle) dat te vinden is voor haar geboortehuis op de Kelders 33. Haar vader had hier een hoedenwinkel.
In 1883 was de familie zo welvarend dat ze verhuisden naar een 16e eeuwse patriciërswoning aan de Grote Kerkstraat 212. Maar in 1889 ging de vader van Margreet failliet en vertrok hij naar Amsterdam. Het gezin werd gedwongen om te verhuizen naar een eenvoudige bovenwoning aan de Willemskade.
Jaren later, in 1905, transformeerde Margreet zich in Parijs tot de exotische danseres Mata Hari. Een half jaar na haar debuut werd ze een internationale beroemdheid. Haar (vermeende) activiteiten als spionne werden haar in 1917 fataal. Op 41-jarige leeftijd werd ze door het Franse leger vlak buiten Parijs gefusilleerd.
Eén kledingstuk waarmee je elke dag een nieuwe look creëert, dat kan met de Sunday Monday top en jurkje, liet Frederike mij weten. Op minstens acht manieren te dragen door de jurk of top anders vast te knopen. Bekijk hier de variaties. Voor € 59,95 heb je een top en het jurkje krijg je voor € 89,95.
Tijdens mijn schoolperiode hoorde je nooit over dyslexie. Vandaag des te meer. Dyslexie bestond natuurlijk al wel, maar zoals het toen ging, hield iedereen zijn mond als een kind een probleem had op school. Heel fijn dat tegenwoordig problemen bespreekbaar zijn. Alhoewel we op moeten passen om niet door te slaan.
Dyslexie, ook wel woordblindheid genoemd, is een stoornis waarbij men moeite heeft met lezen, schrijven en spellen. Al in 1881 werd de aandoening door Oswald Berkhan beschreven, maar het was Rudolf Berlin die in 1887 hiervoor de term dyslexie bedacht. De term werd gebruikt om het geval van een jonge jongen te beschrijven die ernstige moeite had met het leren lezen en schrijven, terwijl hij buiten deze gebieden wel over een normale intelligentie leek te beschikken.
Miranda van Hooft heeft dyslexie als uitgangspunt gebruikt voor Woortblind. Zij maakt visueel wat mensen die met dit taaldilemma leven, ervaren en zien. Met name op het gebied van de typografie. Hoe schrijf je een tekst op als je denkt zowel links- als rechtshandig te zijn? Hoe lees je een boek als de woorden voor je ogen wegvallen? Wat gebeurt er als letters niet meer dan abstracte vormen voor je zijn? In het door Miranda ontworpen dyslectische alfabet vormen de letters de abstracte beelden. Op deze wijze laat zij aan de kijker zien wat dyslectici ervaren als tekst in dit lettertype wordt gezet.
Het werk dat je op de foto ziet is te zien tot en met 6 december bij Galerie de andere Kant. Kijk bij Miranda op haar website bij portfolio voor meer werk betreffende haar project Woortblind.
Galerie de andere Kant is een galerie voor textielkunstenaars. Er zijn altijd bijzondere exposities te zien. Vanaf 22 november staat de nieuwe tentoonstelling voor de deur: Op naar het licht. Je maakt kennis met de poëtische lichtobjecten van Wil Hendriks, die zijn uitgevoerd in papier en boombast. Verder kun je genieten van een groot aantal kunstenaars en vormgevers die op verrassende wijze hun visie op licht geven. Van waxinelichtje tot hanglamp, van kandelaar tot hightech verlichting. Uitgevoerd in metaal, textiel, kunststof, porselein, silicone, papier en glas.
Wat is kunst? Van Dale geeft de definitie: verkregen vaardigheid in het een of ander of het vermogen om schoonheid te scheppen en esthetisch genot op te wekken. Wikipedia vermeld dat kunst vertrekt vanuit de kunstenaar en in de eerste plaats de subjectieve expressie is van een mens. De Encyclo online encyclopedie zegt dat het niet mogelijk is een determinerende definitie te geven, omdat kunst een sociologisch, psychologisch én historisch gebonden begrip is. En dus continu in beweging. Kunst is in die zin een verzamelbegrip voor het totaal aan kunstuitingen, zoals dat gegroeid is vanuit historische en culturele tradities. Het is duidelijk, kunst is niet in een paar woorden te omschrijven. In mijn stad is de laatste tijd nogal wat te doen geweest betreffende kunst. Ik laat enkele foto's zien met daarop kunst, of toch geen kunst?
Ruwe, onbewerkte keien en ronde, glad gepolijste exemplaren kom je overal in de stad tegen. Op idyllische plaatsen in het park, tegenover de supermarkt of voor de deur van de kerk. Het is het werk van beeldhouwer Adri Verhoeven die onder de titel Keiharde Stilte een beeldenroute presenteert.
De stenen hullen zich in stilte over hun identiteit en laten raden naar hun herkomst. Kunst?
Vrouwen zijn het thema. Hun gezichten zijn bedekt met zeep, huishoudhandschoenen, strijkbouten of braadpannen. Vrouwen, gereduceerd tot hun huishoudelijke rol. De gesluierde dames in hun uniforme anonimiteit zijn de beklemmende belichaming van een door mannen gedomineerde samenleving. Volgens de de fotografe Shadi Ghadirian stralen de vrouwen toch waardigheid en zelfbewustzijn uit. Komt het door de kleurrijke en rijk versierde stoffen waarin zij gehuld zijn? Is dit kunst, of gevelvervuiling zoals sommigen dit noemen?
Dit kunstwerk heeft veel los gemaakt. Terwijl ik foto's maakte, werd ik meteen aangesproken. Is dit kunst? Wat is de bedoeling van deze ambulances? Is er een ongeluk geweest? Vandalisme?
Deze twee vernielde ambulances waren midden in het centrum van de stad te vinden. Kunstenaar Jonas Staal was geïnteresseerd in de uiteenlopende reacties van de voorbijgangers. Volgens Staal is kunst in de openbare ruimte altijd een confrontatie met een sociaal of politiek gegeven. Dit kunstwerk had betrekking op een fenomeen dat volgens Staal in Nederland verergert: vandalisme tegen voertuigen die in dienst van de gemeenschap onderweg zijn, zoals ambulances. Met dit project wilde hij een debat loskrijgen over de vraag of de openbare ruimte tegenwoordig noodzakelijkerwijs een conflictueuze ruimte is.
Prinses Máxima opende op 16 oktober 2009 de tentoonstelling Ontvouwen schoonheid op Paleis Het Loo door het plaatsen van een waaier in een vitrine. Deze waaier is de laatste aanwinst van de Stichting Historische Verzamelingen van het Huis Oranje-Nassau die de koninklijke waaiers en miniaturen beheert. Foto: ANP Royal Images; Frank van Beek.
Waaiers vormden eeuwenlang een vast onderdeel van de hofetiquette. Vooral op gala-avonden, staatsbanketten en ceremoniële gelegenheden speelde de waaier een belangrijke rol. Vooral koningin Emma en koningin Wilhelmina hadden er vaak een bij zich. De koninklijke waaiers beslaat een periode van circa 1720 tot 1937. Eén van de kostbaarste waaiers werd in 1888 door koning Willem III bij de firma Mellerio in Parijs besteld voor koningin Emma.
De waaier was bij uitstek geschikt om als geschenk te dienen. Daar zijn vele voorbeelden van te vinden in de koninklijke familie. Vorstelijke familieleden gaven elkaar waaiers cadeau.
Het meest voorkomende type is de vouwwaaier, beschilderd door Nederlandse of Franse schilders en soms ook door leden van het Koninklijk Huis zelf. De monturen, gemaakt van ivoor, parelmoer, schildpad, goud en edelstenen, zijn een ware lust voor het oog. Koningin Emma had een grote voorliefde voor kant. Diverse kanten waaiers zijn dan ook op de tentoonstelling te zien.
Een waaier zorgde niet alleen voor verkoeling in de tijd dat er nog geen airco was, de waaier had ook zijn eigen taal. Lees hier er meer over. Eerdere logs over de waaier kun je hier en hier vinden.
Ontvouwen schoonheid en Oranje in miniaturen is te zien tot en met 17 januari 2010 op Paleis Het Loo te Apeldoorn.
Je verwacht het misschien niet, maar de schaker is verbonden met zijn linnen tas. Eenvoudig, geen poespas, als de linnen tas maar functioneel is. Of de tas nu 'in' is of niet, de schaker heeft zijn linnen tas met lange hengsels altijd bij zich.
De linnen tasjes, die trouwens meestal van katoen zijn, waren in de jaren zeventig en tachtig trendy. Maar ze zijn terug. Het wordt zelfs gezien als hét nieuwe mode-accessoire, zeker toen Karl Lagerfeld gespot werd met zijn eigen linnen tasje met de tekst: Karl Who? Is de linnen tas een reactie op zowel de onbetaalbare it bags als de economische crisis? Een onbedrukt linnen tasje kost je slechts € 0,55. Reken daar een paar eurocenten bij voor het bedrukken en klaar ben je. Of nog beter, ga zelf aan de slag voor een unieke tas met een unieke prijs. Heb je interesse in de Karl Who? linnen tas die ontworpen is door modeontwerper Naco-Paris dan tel je wel eventjes € 49 neer bij Arty Dandy, waar de tas vanaf 15 november verkrijgbaar is.
In 2003 was Jenna Bailey op zoek naar een onderwerp voor haar masterscriptie. Ze had gehoord dat in het Mass Observation Archive van de universiteit van Sussex een verzameling oude tijdschriften uit de twintigste eeuw bewaard worden, die geschreven waren door een of andere club. Bailey stuitte op het tijdschrift de Cooperative Correspondence Club, ofwel CCC. De groep vrouwen die allen moeder waren, schreven artikelen over onderwerpen die hun bezighielden: kinderen, vrijwilligerswerk, liefde, politiek en literatuur. Bailey begon te lezen en raakte steeds meer gefascineerd door deze groep vrouwen die in hun kleurrijke verslagen uit de doeken deden wat ze voelden en hoe hun bestaan eruit zag. Ze besloot een boek aan deze vrouwen te wijden.
In juli 1935 verscheen in het Britse tijdschrift voor moeders, The Nursery World, een ingezonden brief onder de naam Ubique. 'Is er een moeder die mij helpen kan? Ik leid een zeer eenzaam bestaan aangezien ik geen buren heb. Ik kan me de aanschaf van een radio niet veroorloven. Ik ben dol op lezen, maar zonder bibliotheek in de buurt heb ik maar een beperkt aantal boeken tot mijn beschikking. Ik heb een hekel aan naaiwerk, hoewel ik dat veel moet doen! Ik word zo somber en neerslachtig wanneer de kinderen naar bed zijn en ik alleen thuis zit…' Ubique kreeg zoveel reacties dat het onmogelijk was om alle mensen persoonlijk terug te schrijven, want de postzegels alleen al kostte twee penny. In plaats daarvan stelde Ubique voor om een correspondentietijdschrift te beginnen. Elke vrouw die onder een pseudoniem zou schrijven, droeg een artikel aan over een onderwerp dat haar bezighield en stuurde dit naar Ubique die alle artikelen verzamelde en samenbond in een decoratief omslag. Zij stuurde het tijdschrift naar de eerste vrouw die op de lijst stond. Nadat zij de artikelen had gelezen en voorzien had van commentaar, werd het tijdschrift doorgestuurd naar de volgende persoon. Op de eerste en vijftiende van de maand zou een nieuw nummer verschijnen en uitsluitend gelezen worden door de leden van de CCC.
Al snel nadat de CCC van start was gegaan ontmoetten sommige vrouwen elkaar in levenden lijve. Tijdens de oorlog brachten diverse leden hun kinderen onder bij CCC-gezinnen die in veiliger gebieden woonden. Gedurende de oorlogstijd vonden nog vele andere bezoeken plaats die de vriendschapsbanden binnen de CCC versterkten. Na de oorlog werd besloten om een jaarlijkse lunch te organiseren. Accidia beschreef de ontmoeting met Janna tijdens haar eerste CCC-lunch als volgt: 'De eerste keer dat ik naar die lunch ging… ik was erg nerveus… Ik liep heen en weer en ik durfde niet naar binnen te gaan… Ik sloop min of meer naar binnen… en aan de andere kant van het vertrek zat een vrouw, we keken elkaar aan… dat zijn we nooit vergeten… er was een blik van herkenning tussen ons, we voelden meteen verwantschap.'
Al lezende in Het geheime tijdschrift kom je erachter dat sommige zaken van alle tijden zijn. Accidia, moeder van vijf kinderen (zie foto), schreef in december 1951 het volgende: 'Gewoonlijk is de vroege ochtend een piek in de drukte van broeken dichtknopen, sandalen vastgespen, haren borstelen, jagen en jachten, wegsnellen van de pan met pap om een smeulend vuurtje aan de gang te houden, ontelbare antwoorden op ontelbare vragen schreeuwen, van "Mammie, waar is mijn…?" "Mammie, A doet dit en nu kan ik me niet aankleden." "Mammie, B heeft de deur dichtgedaan en ik kan er niet in om mijn tanden te poetsen." '
… 'Die gelukkige papa die zich rustig en half in slaap aankleedt, zonder besef van het tumult om hem heen en zonder menigte die hem belaagt.' Yonire schreef hier als commentaar bij: 'Slecht opgevoed! Mijn man helpt hoe dan ook mee en doet zijn aandeel van het werk. Alles welbeschouwd… zijn het zijn kinderen (voor zover we weten).'
Alle vrouwen schreven openhartig en eerlijk voor de CCC. Dat kon omdat ze niet hun echte naam gebruikten en hun artikelen alleen door de leden van de CCC werden gelezen.
Het tijdschrift was voor de vrouwen erg belangrijk en zij keken telkens uit naar het nieuwe nummer. A Priori schreef daarover: 'Ik had nooit gedacht dat de CCC mijn leven zozeer kon verrijken, niet alleen met vriendschap, maar ook door de verruiming van mijn visie op het leven en mijn kennis daarvan. Lang leve de CCC!'
Tussen 1975 en 1980 stierven zeven vrouwen van de CCC, en voor de overgebleven leden werd het steeds moeilijker om met het tijdschrift door te gaan. Zoals Janna in 1980 schreef: 'Je krijgt bijna het gevoel alsof wij in de CCC de personages zijn in een gruwelijk stuk van Agatha Christie, waarin de een na de ander wordt geveld en we geen idee hebben wie het volgende slachtoffer is – en wie er overblijft tot het bittere eind.'
De Cooperative Correspondence Club hield stand tot in 1990. Ad Astra die dan bijna vijftig jaar redactrice van de CCC was geweest schreef het volgende aan de overgebleven vrouwen: 'Vaarwel, CCC. Het is maar het beste om te erkennen dat de oude CCC dood is en dat jullie er niet genoeg om geven om ervoor te schrijven.'
Ad Astra had een aanzienlijk aantal CCC-artikelen verzameld en toen zij in 1987 naar een verpleeghuis ging, voelde die documenten als een grote last op haar schouders. Tegen Elektra vertelde ze dat ze alles ging verbranden. Elektra greep in en besloot daarop een boek te gaan schrijven. Helaas was er geen uitgever die het boek wilde uitgeven. In 1998 doneerde Elektra de artikelen aan het Mass Observation Archive van de universiteit van Sussex waar Jenna Bailey het in 2003 aantrof. In 2007 verschijnt alsnog het boek over de CCC onder de titel Can Any Mother Help me?
Het geheime tijdschrift is een prachtig document van zelfbewuste intelligente vrouwen uit de vorige eeuw die hun tijd ver vooruit waren. Ze schreven zonder enige gêne over onderwerpen waar begin twintigste eeuw een taboe op rustte. Het is ontroerend om te lezen hoe lief en leed werd gedeeld! Een boek dat je niet mag missen, een mooi sinterklaas- of kerstcadeautje.
Het geheime tijdschrift, Jenna Bailey, paperback, 362 pagina’s, ISBN 9789047201120, prijs: € 20.
Een eerdere log over Het geheime tijdschrift kun je hier lezen.
Stel je eens voor dat je een dekbedovertrek breit. Afgezien van de hoeveelheid tijd en wol die erin gaat zitten, is het ook nog eens een zware klus. Heb je het breiwerk klaar, dan valt het dekbedovertrek als een baksteen op je lichaam zodat je nauwelijks adem kunt halen. Er is een beter idee. Koop een kant en klaar lichtgewicht 'gebreid' dekbedovertrek, en wel hier. Slaap lekker!
Deze kaart die ik vorige maand op mijn deurmat vond, heeft verder geen uitleg nodig...
Gisteren liet ik de 'chocoladeketting' zien en bij velen zou deze 'lekkernij' niet lang onaangeroerd blijven! Vandaag borduur ik verder over chocolade. Dus, chocoholics opgelet: vanaf morgen tot en met 22 november 2009 is Amsterdam chocolade-hoofdstad van Europa. De tweede editie van CHOCA wordt feestelijk geopend door minister Koenders. Op het programma staat de spectaculaire aankomst van de eerste zak UTZ gecertificeerde cacao.
De komende twee weken staan diverse chocolade-activiteiten op het programma. Je kunt deelnemen aan choca-workshops, of boek een wandeling of arrangement in de stad. Proef een chocolademenu, boek een kaartje voor de film Chocolat en geniet van chocolade terwijl je kijkt, je kunt zelfs overnachten in een Choca-hotelkamer. Nieuwsgierig geworden? Kijk op de website van CHOCA.
Laatste reacties